بارک اوباما در شرایطی استراتیژی جدید آنکشور را در رابطه به جنگ افغانستان اعلان نمود که همه جهان گوش به آواز شنیدن سیاست جدید امریکا و چشم به اقدامات جدید آنکشور در افغانستان و نوار مرز با پاکستان دوخته بودند، در حالیکه جنگ فرسایشی طالبان و القاعده در برابر نیروهای منظم ناتو و ایالات متحده و تلفات ناشی از آن پرسش های زیادی را میان مردم ایالات متحده و رهبران سیاسی آنکشور بر انگیخت و این جنگ را بعضی امریکایی ها مشابه به جنگ ویتنام و یا تنها جنگ ایالات متحده میخوانند، در چنین لحظه حساس برای آنانیکه خواهان تعین انتروال زمانی پایان جنگ افغانستان و خروج از عراق میباشند اوباما گفت: مصمم است پس از 8 سال حضور نیرو های امریکایی در افغانستان کار را در این کشور به انجام برساند و در اولین پیام استراتیژی جدید گفت:«من تشخیص داده ام که اعزام 30000 سرباز بیشتر به افغانستان در جهت تأمین منافع ملی ما است، سربازان ما پس از 18 ماه به تدریج به میهن باز خواهند گشت، این منابعی است که ما نیاز داریم تا ابتکار ساختن ظرفیتی برای افغانستان را بدست گیریم و امکان خروج تدریجی و مسوولانه تمام نیرو هایمان از افغانستان را داشته باشیم.» این خبر چون بمب در رسانه ها انفجار کرد و دوستان و مخالفان ایالات متحده همزمان با آن تکان خورده حتی متوجه کلمات«امکان خروج تدریجی و مسوولانه» در ادامه آن جمله نشدند. اوباما در این بیانیه تأکید کرد که:«افغانستان از دست نرفته اما برای چندین سال به عقب باز گشته است، تهدید قریب الوقوعی برای بر اندازی دولت وجود ندارد اما طالبان قوه تحرک یافته است، القاعده دوباره به همان تعداد قبل از یازده سپتمبر در افغانستان ظاهر نشده اما آنها پناهگاه های خود را در طول مرز حفظ کرده اند.» در این بیانیه اوباما تأکید نمود که:«پس از رایزنی با متحدین ما، من رویکردی را با تشخیص یک ارتباط اساسی بین جنگ ما در افغانستان و پناهگاه های افراط گرایان در پاکستان اعلام کردم.» و با این وصف هشدار داد که:«امنیت ما در افغانستان و پاکستان در مخاطره است، این مراکز افراط گرایی خشونت باری است که القاعده پیگیری میکند، روز یازده سپتمبر از اینجا به ما حمله شد و از اینجاست که در همین حال که من سخن میگویم حملات جدید طرح ریزی میشوند، این یک خطر بی اساس و تهدیدی فرضی نیست، تنها در چند ماه گذشته ما افراط گرایانی را در داخل مرز خود توقیف کرده ایم که از منطقه مرز بین افغانستان و پاکستان برای ارتکاب اعمال جدید تروریستی به اینجا فرستاده شده بودند، اگر منطقه به عقب بازگردد این خطر بیشتر خواهد شد و القاعده میتواند بدون مجازات عمل کند، ما باید فشار را بر القاعده حفظ کنیم و برای انجام اینکار باید ثبات و ظرفیت متحدان ما را در منطقه افزایش دهیم.» اما بارک اوباما به متحدین خاطر نشان میسازد که:«این تنها جنگ امریکا نیست، از یازده سپتمبر، پناهگاه های القاعده منشأ حملات بالای لندن، عمان و بالی بوده اند، مردم و دولت های هر دو کشور افغانستان و پاکستان در خطر هستند و مخاطره حتی در پاکستان مسلح به سلاح هسته ای بیشتر است.» با چنین ارزیابی از وضع اوباما هدف ایالات متحده را در افغانستان در این جملات خلاصه میکند:«ما نباید اجازه دهیم القاعده پناهگاه داشته باشد، ما باید قدرت پیشروی طالبان را به عقب بازگردانیم و توانائی بر اندازی دولت را از آنها بگیریم.» و بنابران به خاطر تحقق این اهداف سه رویکرد را مطرح میسازد. یکی رویکرد نظامی که بر اساس آن باید ظرفیت نظامی افغانستان طی 18 ماه آینده افزایش یابد و به این منظور عساکر آنکشور را در افغانستان افزایش میدهد. دوم رویکرد غیر نظامی که بر اساس کارایی دولت افغانستان بنا شده و گویا دوران پرداخت چک های سفید به این کشور سپری گردیده و سوم کار با پاکستان. در حالیکه جنگ در افغانستان جریان دارد و استراتیژی ایالات متحده در ارتباط به افغانستان باید باشد بر عکس در این استراتیژی احتمالاً به دلیل دلسردی اوباما از رهبری موجود افغانستان تمرکز بیشتر به پاکستان صورت گرفته، کارشناسان میگویند آن تأثیرات صدا های قصر سفید را که باید در کابل یک پارتنر خوب داشته باشند حالا در این سند بیش از هر وقت دیگر میتوان مشاهده کرد، تعیین ضرب الاجل شش ماه برای اقدامات عملی دولت و مطرح نمودن تقاضا های مشخص از دولت افغانستان با طفره رفتن از توجه به دولت افغانستان در استراتیژی جدید نشان میدهد که دولت آقای کرزی در صورتیکه حرکت خود را با جامعه جهانی و مخصوصاً ایالات متحده در رابطه به مبارزه با فساد، قاچاق مواد مخدر و ترکیب حکومت جدید همآهنگ نسازد با دشواری های بزرگی مواجه خواهد شد. در استراتیژی جدید به اقدامات تحت رهبری دولت افغانستان برای الحاق مجدد آن دسته از طالبان توجه شده که از القاعده رو گردان شده آماده گذاشتن سلاح به زمین باشند. اما مشارکت با پاکستان در این استراتیژی خیلی وسیع و جالب است. در سند از رهبری موجود پاکستان به خاطر عملیات در نوار مرز به نیکی یاد شده و از رهبری های قبلی آن در این زمینه شکوه و شکایت شده. استراتیژی جدید به ظرفیت پاکستان در قرار دادن هدف بر ضد دهشت افگنان توجه نموده و به ضرورت همکاری با نهاد های دموکراتیک پاکستان و تعمیق روابط میان دولت ها و مردمان دو کشور تأکید گردیده، همچنان بخاطر کمک به پاکستان در حل بحران های فوری انرژی و آب اظهار آمادگی شده و از اصلاحات اقتصادی فراگیر برای قرار دادن پاکستان در مسیر اشتغال زا و رشد اقتصاد آنکشور سخن رفته. در سند از کمک ایالات متحده بخاطر ایجاد بستر لازم برای توسعه بلند مدت پاکستان تذکر داده شده که با این حال به نظر میرسد دولتمردان افغانستان با برخورد های احساساتی و اظهارات مد و جزری صحنه سیاست منطقه را به اسلام آباد در این استراتیژی باخته اند، زیرا در این سند به غیر از شرایطی که برای دادن چک سفید مطرح شده بود از کمک به جامعه مدنی، آزادی بیان، تساوی حقوق زن و مرد، تحکیم پایه های مردمسالاری، رعایت حقوق بشر و غیره شعار هایی که یکی از نورم های ارتباط ایالات متحده با کشور هاست تذکر واضحی بعمل نیامده و جالب تر از آن اینکه در بیانیه تحلیف آقای کرزی نیز به این مسایل اشاره نشد که خدا کند تصادفی بوده باشد. با آنکه جیمز جونز به نحوی طالبان را تفکیک نموده تمایل کرزی را در مذاکره با طالبان توجیه نموده و هولبروک ابهام ایجاد شده مبنی بر خروج ایالات متحده را رد کرد و اخیراً اوباما در اوسلو نیز گفت که اخراج یکباره نخواهد بود ولی با توجه به اینکه باز هم به شکلی از اشکال مذاکره و تفاهم با طالبان مطرح میباشد نهادهای مدنی، رسانه های آزاد، حلقات روشنفکری و طرفداران آزادی بیان تشویش دارند که در بده بستان هایی که میان شوقی های قدرت و چوکی در دو طرف صورت میگیرد مبادا با توجه به خموشی آقای کرزی در تحلیف و گنگ ماندن مفاهیم آزادی بیان و حقوق مدنی در استراتیژی جدید آزادی بیان را قربانی کنند. کارشناسان در این استراتیژی چند تشویش را مطرح میسازند:

 1 در حالیکه مسأله آزادی بیان، تقویه نهاد های مدنی و ساختار های مردمسالاری و دموکراسی در دولت افغانستان تحت

تأثیر سر و صدای فساد اداری، قاچاق مواد مخدر و تقلب انتخابات افغانستان مسکوت گذاشته شده و حتی احتمال پایمال شدن آن وجود دارد چرا در استراتیژی جدید ایالات متحده از تقویه این نهاد ها حرفی در میان نیست؟
 2 آیا تعین ضرب الاجل 18 ماه واقعاً برای خروج یک کار عملی میباشد؟

 3 هر گاه پاکستان تعهد نماید که منافع ایالات متحده را در افغانستان تضمین میکند آیا سرنوشت کابل بازهم در اسلام آباد تعین نخواهد شد؟

 4 اگر طالبانی پیدا شوند که میله تفنگ شان را به طرف ایالات متحده دور ندهند آیا ارزش های به دست آمده مدنی قربانی چنان اتحادی نخواهند شد؟

 5 مردم میخواهند بدانند که اگر در جامعه افغانی حرکت های خود جوش مدنی و بنیاد گرائی همزمان سر بلند کنند، ایالات متحده در کنار کدام یک خواهد ایستاد؟ در حالیکه در دولت افغانستان اکنون صدای آزادی های مدنی ضعیف شده و آقای کرزی به دنبال ملا عمر به خاطر مذاکره با وی سرگردان است اگر طالبان با قوانین طالبی اما در شکل بی غرض به اهداف ایالات متحده به کرزی بپیوندند آیا امریکا مانند دوران طالبان از کیبل خوردن زنان و توهین و تحقیر شدن مردان در جاده ها و شکستن رادیو و تلویزیون ها با سکوت مصلحتی استقبال نخواهد کرد؟ به هر حال مردم افغانستان توقع دارند در هر نوع معامله اگر چیزی به آنان داده نمیشود آزادی های مدنی را که از گذشته داشتند از نزدشان گرفته نشود. Ÿ